Çok Yorgunum Kaptan

Çok yorgunum Kaptan, dedi. Çook yorgun. Bedenen mi yoksa kalben mi yorgun olduğunu söylemedi. Yorgunum dedi. Yorgun... Ve devam etti. "Beni bekleme Kaptan." Çünkü ne gidecek gücü ne de isteği vardı. Belki gideceği yerden korkuyor belki yalnız gitmekten korkuyordu. Belki geçmişin yükü altında ezilip gitmişti çoktan. Nefeslendikten sonra devam etti. Seyir defterini başkası yazsın, dedi yavaşça. Söylediğinden utanır, acı çeker gibi bir hali vardı. Çünkü yüzüstü bırakmış olmanın utancını ve verdiği sözleri tutamayışının acısını yaşıyordu içinde. Sonra gözleri bir an için parladı. Yüzüne acı bir gülümseme yerleşti. "Çınarlı kubbeli, mavi bir liman..." Sesi nispeten gür çıkmıştı. Bir zamanlar ulaşabileceği ama şimdi sadece aklına gelince acıdan başka pek de bir şey hissettirmeyen bir yerdi onun için. Gözleri tekrar önünde yanan ateşe yöneldi. Ve beni o limana çıkaramazsın, dedi usulca. Sanki Kaptan'ı utandırmadan gerçeği fısıldar gibi. Çaresizliğini döker gibi. Çünkü o biliyordu ki o limana onu bir kişi götürebilir. Ama o kişi, o siyahlar içindeki melek onu almaya gelmeyecekti. Sen, dedi umutsuzca. Bekleme beni kaptan. Sen git artık.