Mayıs Sıcağı

İçim geçti bu mayıs sıcağında

Daldım bir rüyaya

Ruhumda saklı saraylara , köylere , hanlara

Yürüyorum bahçelerin birinde ceylanların peşi sıra

Kokladım çiçekleri,

Seyrettim güvercinleri doya doya

İçim geçti bu mayıs sıcağında

Daldım bir rüyaya

Yalınayak koşuyorum bostanlıkta

Güneş dahi gülümsüyor bana

İçindeyim sanki tamda

İmrendiğim romanların efsununda

Karşıda yeşil bir ev

Balkonunda bir güzel kadın

İçim geçti bu mayıs sıcağında

Daldım bir rüyaya

Uzandım bir ihtiyar çınar altına

Verdim kulağımı kan kokan o baykuşlara

Düşüyor üzerime kuru yapraklar kana kana

Şimdi batıyor güneş aheste

Uzaklarda , çok uzaklarda hayal mayal yeşil bir ev

Arz ediyor çınar semaya

Üzerime geliyor beklediğim o güzel kadın salına salına

Elinde bir kara sandıkla

Sustular o baykuşlar . kaçıştılar usulca

Bir huzur ki beni aldı

Gözlerim ağır ağır kapandı

Dedi Kadın ‘’Vakit çattı’

Soğuk bir rüzgar esti...

İçim geçti bir mayıs sıcağında

Daldım bir rüyaya

Cihan ve yarınlar artık uzak bana

Ağlama sevdiğim ağlama

Vakit vasıl-ı hak vaktidir şimdi bana...

Çok Yorgunum Kaptan

Çok yorgunum Kaptan, dedi. Çook yorgun. Bedenen mi yoksa kalben mi yorgun olduğunu söylemedi. Yorgunum dedi. Yorgun... Ve devam etti. "Beni bekleme Kaptan." Çünkü ne gidecek gücü ne de isteği vardı. Belki gideceği yerden korkuyor belki yalnız gitmekten korkuyordu. Belki geçmişin yükü altında ezilip gitmişti çoktan. Nefeslendikten sonra devam etti. Seyir defterini başkası yazsın, dedi yavaşça. Söylediğinden utanır, acı çeker gibi bir hali vardı. Çünkü yüzüstü bırakmış olmanın utancını ve verdiği sözleri tutamayışının acısını yaşıyordu içinde. Sonra gözleri bir an için parladı. Yüzüne acı bir gülümseme yerleşti. "Çınarlı kubbeli, mavi bir liman..." Sesi nispeten gür çıkmıştı. Bir zamanlar ulaşabileceği ama şimdi sadece aklına gelince acıdan başka pek de bir şey hissettirmeyen bir yerdi onun için. Gözleri tekrar önünde yanan ateşe yöneldi. Ve beni o limana çıkaramazsın, dedi usulca. Sanki Kaptan'ı utandırmadan gerçeği fısıldar gibi. Çaresizliğini döker gibi. Çünkü o biliyordu ki o limana onu bir kişi götürebilir. Ama o kişi, o siyahlar içindeki melek onu almaya gelmeyecekti. Sen, dedi umutsuzca. Bekleme beni kaptan. Sen git artık.